بلا با ذات و شخصیت انسان عجین است و انسان از سه حال خارج نیست یا پیغمبر و وصی پیامبر است، یا مومن است و یا ظالم است به این معنا که به خود یا اطرافیانش ظلم کرده است.
حضرت علی(ع) فرموده‌اند که اگر فردی مومن راستینی است، بلایی که بر سرش می‌آید برای امتحان وی است، اگر پیامبر یا وصی وی است این بلا باعث ارتقاء درجه‌اش می‌شود و اگر ظالم باشد باعث توبیخ وی و کفاره گناهانش می‌شود.
 براساس آیات قرآن خداوند می‌فرمایند اگر شهرها ایمان و تقوا داشته باشند، ما درهای برکت‌هایمان را به روی باز می‌کنیم و بر سر آنان فرومی‌‌فرستیم.
بنابراین نزول بلا برای افراد جامعه‌ای که همه متدین بودند مثلا نماز شب‌خوان بودند، خمس مالشان را می‌داده‌اند و فسق، فجور و گناه در آن نبوده و همه‌ روزه‌هایشان را می‌گرفتند برای محک زدن و امتحان و ارزیابی صبر مردم آن منطقه است و وقتی که برکتی نیاید و بلا بیاید، بلا برای این است که در آن جامعه گناه زیاد شده مثلا کم‌فروشی یا گران‌ فروشی شده و یا معنویات کاهش پیدا کرده است.
 طبیعی است که وظیفه ما در قبال هر مسلمانی که غم‌زده و گرفتار می‌شود این است که مسلمان دیگر به دادش برسد و نمی‌‌توانیم بگوییم که این بلایی که بر سرت آمده برای این است که داری چوب کارهایت را می‌خوری و وظیفه ما کمک کردن است .