احتمال قدر بودن کدام شب قوی‌تر است؟


 

 در قرآن کریم آیه که به صراحت ‏بیان کند شب قدر چه شبى است دیده نمى‏شود. ولى از جمع‏بندى چند آیه از قرآن کریم مى‏توان فهمید که شب قدر یکى از شب‏هاى ماه مبارک رمضان است. قرآن کریم از یک سو مى‏فرماید: « انا انزلناه فى لیله مبارکه‏.»( دخان / 3 ) این آیه گویاى این مطلب است که قرآن یکپارچه در یک شب مبارک نازل شده است و از سوى دیگر مى‏فرماید: « شهررمضان الذى انزل فیه القرآن‏.»( بقره / 185) و گویاى این است که تمام قرآن در ماه رمضان نازل شده است. و در سوره قدر مى‏فرماید: «انا انزلناه فى لیله القدر.» (قدر/1) از مجموع این آیات استفاده مى‏شود که قرآن کریم در یک شب مبارک در ماه رمضان که همان شب قدر است نازل شده است. پس شب قدر در ماه رمضان است. اما این که کدام یک از شب‏هاى ماه رمضان شب قدر است چیزی بر آن دلالت نشده است.
 

در میان شب‌های ماه رمضان یکی از شب‌های نوزدهم، بیست و یکم و بیست و سوم از ماه مبارک را به احتمال قوی، شب قدر دانسته‌اند. در برخی روایات شب قدر را، شب بیست و یکم و یا بیست و سوم این ماه دانسته و در برخی دیگر آن را در شب بیست و سوم دانسته‌اند. در میان اهل سنت نیز شب هفدهم ماه رمضان، شب نزول قرآن تعیین شده است. اما آنچه مشخص است عدم تعین دقیق آن است.
 
در روایات متعددی شب بیست و سوم ماه رمضان را به احتمال بیشتری قدر دانسته‌اند. منقول است از سفیان که گفت به حضرت امام جعفر صادق صلوات اللَّه علیه عرض کردم که آن شبهایى که در ماه مبارک رمضان امیدوارى‏ها در آن هست کدامین شبهاست؟ حضرت فرمودند که شب نوزدهم و شب بیست و یکم و شب بیست و سیم است . عرض نمودم که اگر کسى را سستى دست دهد یا مرضى یا مانعى، از این سه شب کدام یک محل اعتمادند؟ حضرت فرمودند که آن شب بیست و سیم است.
 
شیعه و اهل سنت روایت کرده‏اند عبد اللّه انیس انصارى (جهنىّ) به رسول خدا صلّى اللّه علیه و آله گفت: منزل من از مدینه دور است شبى را امر کنید که در آن داخل مدینه شوم. حضرت شب بیست و سوم را امر فرمودند. لذا آن شب را شب جهنى میخواندند.
بنابراین به احتمال قوی شب بیست و سوم ماه مبارک رمضان را می‌توان شب قدر دانست، امید است بتوان با استعانت از خداوند متعال به درک این شب نایل گشت و از ثمرمات وجودی آن بهره مند شد.
                                                                                                                                     
منابع:
روضة الواعضین،فتال نیشابوری، ترجمه مهدوی دامغانی
 من لا یحضره الفقیه، ترجمه غفارى، على اکبر
لوامع صاحبقرانى مشهور به شرح فقیه‏، مجلسى