ده خصلت نیکوی سگ



مرحوم نخودکی به نقل از امیر المومنین ارواحنا فداه می فرمایند:

خنک آن کس که چون سگان ، زندگى کند. در این حیوان ده خصلت است که مؤ من به داشتن آنها سزاوار است .
نخست : آنکه سگ را در میان مردمان ، قدرى نیست و این ، همان حال مسکینان و بیچارگان است .
دوم : آنکه مالى و ملکى از آن او نیست و این همان صفت مجردان است .
سوم : آنکه او را خانه و لانه اى معین نیست که و هر جا که رود، رفته است و این علامت متوکلان است .
چهارم : آنکه اغلب اوقات گرسنه است و این ، عادت صالحان است .
پنجم : آنکه اگر صد تازیانه از دست صاحب خود خورد، در خانه او را رها نمى سازد، و این صفت ، مریدان است .
ششم : آنکه شب هنگام بجز اندکى نمى آرمد، و این حالت محبان و دوستداران است .
هفتم : آنکه رانده مى شود، و ستم مى کشد، لیکن چون بخوانندش ، بدون دلگیرى از مى گردد و این ، نشانه فروتنان است .
هشتم : آنکه بهر خوراک که صاحبش به او مى دهد، راضى است و این حال قانعان است .
نهم : آنکه بیشتر لب فرو بسته و خاموش است و این علامت خائفان است .
دهم : آنکه چون بمیرد، میراثى بجاى نگذارد، و این حالت زاهدان است.

منبع: کتاب نشان ازبی نشانها . ص 276 (نویسنده علی مقدادی )اصفهانی)