طالع بینی در محکمه ی عقل و شرع

«طالع بینی چیست؟» طالع‌ بینی انواع و اقسام مختلفی دارد. طالع‌ بینی خورشیدی، طالع بینی ودایی (کتاب مقدس هندوها)، طالع ‌بینی کهن الگویی (مربوط به صورت ازلی اشیاء)، طالع ‌بینی روز تولد، طالع بینی بر اساس هر ساعت از روز و انواع و اقسام طالع ‌بینی‌هایی که تعدادشان از تعداد ستارگان آسمان هم بیش‌تر است!

طالع بین ها می گویند می توانند از روی حرکات و موقعیت اجرام سماوی زندگی و آینده ی ما را پیش بینی کنند! آنها می گویند اجرام سماوی دارای تأثیری طبیعی یا غیرطبیعی روی زندگی ما هستند و این تأثیر بسیار هم جدی است!

 

ولی آیا دانشمندان و اهل علم ادعاهای طالع بین ها را تأیید می کنند؟

واقعیت این است که طالع بینی از دید علم و دین هر دو باطل است. دانشمندان و متخصصین علوم پایه مثل نجوم و فیزیک با صراحت هر گونه تأثیر نامعلوم اجرام سماوی روی خوشبخت شدن و بدبخت شدن من و شما را رد می کنند.  برای آشنایی با ابطال طالع بینی از دید علمی این مقاله ی مفید را بخوانید.

 

طالع بینی از منظر شرع

 جالب اینکه نظر ائمه علیهم السلام نیز در باره طالع بینی مساعد نبوده است! برای مثال دو نمونه در اینجا ذکر می کنم:

 

حضرت علی و طالع بین

روزی حضرت علی علیه السلام برای جنگ به همراه سپاه خارج می شدند. یک منجم به نام اخو خُبَل به سمت حضرت آمد و گفت: «امروز به جنگ نروید! چون مریخ به برج حمل وارد شده است و این یعنی امروز برای جنگ نحس است! حتما شکست می خورید...»

 

حضرت در ضمن رد این ادعای منجم، شعری سرود که از دیوان امیرالمؤمنین برایتان نقل می کنم:

 

خوّفنی منجمٌ اخو خبل

تراجع مریخُ فی بیت الحمل

قلتُ دعنی من أکاذیب الحیل

المشتری عندی سواءٌ و زحل

أدفعُ عن نفسی أفانین الدوَل

بخالقی و رازقی عز و جل

 

یعنی: منجمی مرا می ترساند که مریخ در حال ورود به برج حمل است.

وی را گفتم مرا بازگذار از این دروغ های پرحیله، چرا که مشتری و زحل برای من فرقی ندارند...

من فتنه های روزگاران را از خود دفع می کنم، به واسطه ی خالق و رازقم که پرعزت و بلند مرتبه است.

 

امام صادق و مرد خرافاتی

داستانی دیگر از امام صادق علیه السلام از کتاب وسائل الشیعه نیز وجود دارد:

عبدالملک بن اعین با آنکه از راویان حدیث بود، به نجوم احکامی و تاثیر اوضاع کواکب اعتقاد راسخ داشت. هر تصمیمی که می خواست بگیرد و هر کاری که می خواست بکند اول به سراغ کتابهای نجومی می رفت و به محاسبه می پرداخت تا ببیند اوضاع کواکب چه حکم می کند.

تدریجاً این کار برایش عادت شده و نوعی وسواس در او ایجاد کرده بود به طوری که در همه کارها به نجوم مراجعه می کرد. روز به روز وسواسش بیشتر می شد .

از یک طرف می دید اگر این وضع ادامه پیدا کند و به سعد و نحس روزها و ساعتها و طالع نیک و بد و امثال اینها ترتیب اثر بدهد نظم زندگی اش بکلی به هم می خورد. از طرفی هم در خود توانایی مخالفت و بی اعتنایی نمی دید و همیشه به احوال مردمی که بی اعتنا به این امور دنبال کار خود می روند و به خدا توکل می کنند و هیچ درباره این چیزها فکر نمی کنند رشک می برد.

این مرد روزی حال خود را با حضرت امام جعفر صادق علیه السلام در میان گذاشت و عرض کرد:

«من به این علم مبتلا شده ام و دست و پایم بسته شده و نمی توانم از آن دست بردارم».

امام صادق با تعجب از او پرسید:

«تو به این چیزها معتقدی و عمل می کنی؟»

گفت :«بلی یا بن رسول الله»

امام صادق علیه‌السلام فرمود : « برو تمام آن کتابها را آتش بزن!»

فرمان امام به قلبش نیرو بخشید، رفت و تمام آنها را آتش زد و خود را راحت کرد.

مأخذ: وسائل ج2 صفحه 18

کتاب: داستان راستان صفحه: 262-263

 

البته بسیاری روایات و مباحث دیگر در کتب روایی شیعه وجود دارد که به همین دو بسنده می کنیم. ولی همین کافی است که بدانیم این روایات مراجع تقلید و علمای شیعی را واداشته است که حکم تحریم استعمال طالع بینی را بطور رسمی عنوان نمایند.