روز رویش

25  ماه ذی القعده  روز «دحوالارض» است. در متون و روایات دینی، ‌برای این روز و شب پیش از آن آثار و برکاتی فراوان ذکر شده است.
دحو الارض، مطابق با بیست و پنجم ماه ذوالقعده، روزی است که خداوند با نظر به کره زمین، به جهان خاکی حیات بخشید.
از این روز، بخش هایی از کره زمین ـ که سراسر از آب بود ـ شروع به خشک شدن نمود تا کم کم به شکل امروزی درآید. مطابق روایات، اولین نقطه ای که از زیر آب سر برآورد مکان کعبه شریف و بیت ا... الحرام بود.
به نظر برخی از مفسران، آیه 30 سوره نازعات (والارض بعد ذلک دحاها) به همین واقعه اشاره دارد.

ماه ذوالقعده (یا همان ذیقعده در تلفظ فارسی) اولین ماه از ماه‌های حرام است. ماه‌های حرام زمان‌هایی هستند که جنگ در آنها ممنوع بوده و احکام ویژه‌ای نیز از جهت شرعی و فقهی دارند.
اما استفاده اخلاقی و تربیتی که از این حکم می توان کرد این است که: «اگر جنگ و نزاع میان مردمان در این ماه حرام شده است» حتما منازعه و محاربه با خداوند باید بیشتر مورد نفرت قرار گیرد. لذا شایسته است انسان مومن در این ماه ها بیشتر به فکر باشد تا اندیشه و اعضای او با گناه و معصیت، به مخالفت با خداوند برنخیزد.

مناسبت های دیگر این روز

گذشته از واقعه دحوالارض، رویدادهای دیگری نیز در این روز رخ داده اند که اهمیت آنرا دوچندان نموده اند؛ از جمله:
 میلاد ابوالانبیاء حضرت ابراهیم علی نبینا و آله و علیه السلام .
 میلاد حضرت عیسی مسیح علیه السلام .

 خروج رسول اکرم صلی الله علیه و آله از مدینه به همراه هزاران حاجی به سوی مکه، به قصد حجة الوداع. در این سفر وجود مقدس امیرالمؤمنین و حضرت زهرا سلام الله علیهما و نیز تمامی همسران و بسیاری از اصحاب پیامبر (ص) نیز ایشان را همراهی می‌کردند.
در روایتی نیز آمده است که قائم (عج) در همین روز قیام خواهد کرد.

 

 فضیله یوم دحوالأرض

لیلة دحو الارض (انبساط الارض من تحت الکعبة على الماء) ، وهی لیلة شریفة تنزل فیها رحمة الله تعالى، وللقیام بالعبادة فیها أجر جزیل، وروی عن الحسن بن علیّ الوشّاء قال : کنت مع أبی وأنا غلام فتعشّینا عند الرّضا (علیه السلام) لیلة خمسة وعشرین من ذی القعدة ، فقال له: لیلة خمس وعشرین من ذی القعدة ولد فیها ابراهیم (علیه السلام)، وولد فیها عیسى بن مریم (علیه السلام)، وفیها دحیت الارض من تحت الکعبة، فمن صام ذلک الیوم کان کمن صام ستّین شهراً، وقال على روایة اخرى: ألا انّ فیه یقوم القائم (علیه السلام)

وهو أحد الایّام الاربعة التی خصّت بالصّیام بین أیّام السّنة، وروی انّ صیامه یعدل صیام سبعین سنة، وهو کفّارة لذنوب سبعین سنة على روایة أخرى، ومن صام هذا الیوم وقام لیلته فله عبادة مائة سنة، ویستغفر لمن صامه کلّ شیء بین السّماء والارض، وهو یوم انتشرت فیه رحمة الله تعالى، وللعبادة والاجتماع لذکر الله تعالى فیه أجر جزیل . وقد ورد لهذا الیوم سوى الصّیام والعبادة وذکر الله تعالى والغُسل عملان :
الاوّل صلاة
الثّانی : الدّعاء(انه ورد فی المفاتیح الجنان (
اعلم انّ السّید الدّاماد (رحمه الله) قال فی رسالته المسمّاة الاربعة ایّام فی خلال أعمال یوم دحوّ الارض انّ زیارة الرّضا (علیه السلام) فی هذا الیوم هی أکد آدابه المسنونة کذلک، ویتأکّد استحباب زیارته (علیه السلام) فی الیوم الاوّل من شهر رجب الفرد، وقد حثّ علیها حثّاً بالغاً .

 

 

 

 

 


 اعمال شب و روز دحو الارض

1- روزه :

روز دحوالارض از چهار روزی است که در تمام سال به فضیلت روزه گرفتن، ممتاز است و در روایتى آمده است که روزه‏اش مثل روزه هفتاد سال است ؛ و در روایت دیگر کفاره هفتاد سال است و هر که این روز را روزه بدارد و شبش را به عبادت بسر آورد از براى او عبادت صد سال نوشته شود ؛ و هر چه در میان آسمان و زمین وجود دارد براى کسی که در این روز روزه‏دار باشد استغفار می‌کنند. و این روزى است که رحمت خدا در آن منتشر گردیده و از براى عبادت و اجتماع به ذکر خدا در این روز اجر بسیارى است و از براى این روز به غیر از روزه و عبادت و ذکر خدا و غسل دو عمل وارد است .
2-غسل
3- دعا
4- نماز مخصوص این روز
5-  زیارت حضرت امام رضا علیه السلام :
که بهترین و بافضیلت‌ترین عمل مستحبی این روز است.
6- ذکــر خداوند :
البته معنای ذکر، فقط گفتن الفاظ و اوراد و نام‌های خداوند نیست. بهترین نوع ذکر خدا، به یاد خدا بودن و او را بر اعمال و گفتار و کردار خویش ناظردانستن است.