ادبیات عرب

 

ادبیات عرب ادبیاتی است که در بهترین قالبهای زبان جهان قرار دارد. شاعران و نویسندگانی که در این زمینه فعالیت نموده اند دارای توانی شگرفی بودند که توانستند در این زمینه خود را به جهانیان بشناسانند . از امرء القیس با معلقه " قفا نبک .... گرفته تا شاعران معاصر این زبان چون احمد شوقی و یا شاعر در قید حیات " ادونیس" .

جولان در ادبیات عربی به غیر از عاطفه شاعری و قوت خیال شاعران دانستن رموز قواعد و بلاغت عربی باعث شده شاعران  و حتی نویسندگان به بی همتایی در زبان های دنیا برسند . خداوند متعال در نزول وحی خود به آدمیان این زبان را برگزید که  این امر خود بهترین استدلال در این عرصه می باشد که جای هیچ بحثی را باقی نمیگذارد . فصاحت و بلاغت این زبان تاحدی است که عرصه های تفسیر و بررسی آیات قرآنی و در برخی زمینه های ادبی  دیگر بوجود آیند  تا در ایین زمینه به رقابت بپردازند و نظریه های مختلف و متفائتی را بوجود آورند. البته نه اینکه بخواهیم  که تفسیر های قرآن کریم را برداشتهای شخصی بدانیم بلکه مقصود  وسعت جولان در این زبان می باشد .

گاهی با بکار بردن یک کلمه عربی می توان جمله ها این کلمه را تو ضیح داد و منظور از این کلمه را برسان .  از جایی که سرچشمه بلاغت در این زبان است و بلیغترین کتاب  یعنی قرآن در آن قرار دارد دیگر جایی برای صحبت نیست . از نظر قواعد کمتر جایی است که  دارای نقص قواعد در زبان باشد .

در زمینه زبان عربی استادان شیرین سخن ایرانی بیکار ننشستند همچون ابن المقفع و ابن العمید و ابو نواس و بشاروسعدی شیرین سخن شیرازی با ملمعات زیبایش و بسیاری دیگر چنان در تاریخ ادبیات عرب درخشیدند که حتی می توان گفت جزئ جدایی ناپذیر از این زبان شدند.

در ایران هم به خاطر مسلمان بودن و همچنین همجواری با کشور های عربی از قدیم الایام این زبان را کنار زبان فارسی آموزش میدیدند. وجود بسیار زیاد واژه های عربی در زبان فارسی هم بر نیاز به این زبان افزوده است .

از خصایص زبان عرب می توان به " اعراب " یا همان ترکیب کردن و " مناسبه الحروف للمعانی "  که درباره آن ابن فارس در کتاب المقاییس خود به آن پرداخته است و همچنین " الاشتقاق"  که این امر از بارزترین مظاهر زبان عربی هست که باعث تولید لغات بسیاری در این عرصه می شود.  " دقه التعبیر "  و " کثره المترادفات " و "معانی الکثیره للفظ واحد "  و الالفاظ الکثیره للمعنی الواحد " این زبان متکلم را به اشراف بر آن به شکل وسیع  قرار داده است.