حسینی باقی بمانیم

شهریکپارچه سیاهپوش شده ، مردم عزادارند.هرکه رانگاه بکنی صحبت ازمجلس عزاوهیات و..میکند.همه داغدارمصیبت جانگدازحضرت سیدالشهداواصحاب باوفایش شدواند.گویااین روزهاهمان روزهای محرم سال61 هجری است.

زنان؛مردان ،کودکان ،همه وهمه،.. جوردیگری شده اند.حتی شیشه ماشینها هم تغییرکرده،  وروی آن نام حسین (ع)راحک کرده اند.صدای زنگ موبایلها هم محزون شده،حتی نام بلوتوثها هم حسینی وکربلایی شده،اگه تاهفته پیش یه خودرو باشیشه بازازکنارت ردمیشدوچندتاجوون درش بودندوصدای موسیقی وسازوآواز رابلندکرده بودندحالا همونا نوار حسین حسین گذاشتندودارن گردش میکنند.

ولی  این چندروزه هم بزودی میگذره و عاشوراویازدهم تموم میشه اونوقت بایددید کی حسینی مونده وکی درلهوولعب ولذات دنیایی بالشگرعمرسعدهاوابن زیادها سریه سفره شریکه.حالا که حسینی شده ایم بیایید حسینی  هم باقی بمونیم مگرنه این است که:

 ((کل یوم عاشورا وکل ارض کربلا )) خیلی ها درمحرم 61 دم ازحسین میزدن ولی شب عاشورا که شد ازتاریکی شب استفاده کردندوغریب کربلا راتنها گذاشتند.دیشب حاج آقای شیخ اسدالله روحانی درمسجد محقرابولولو که جایی برای سوزن انداختن نبود حدیث تکان دهنده ای از آقاامام حسین نقل کردکه حضرت درمسیرکربلابه یارانش فرمود:«دین بازیچه ای است که مردم آن رابرسرزبان خویش مضمضه میکنندوهرگاه آنان بابلاآزمایش شوند دینداران اندک خواهند شد»والسلام.

 

سخن شخصیتهای جهان درباره امام حسین(ع)

 

 

مهاتما گاندی (رهبر استقلال هند )

من زندگی امام حسین (ع)، آن شهید بزرگ اسلام را بدقت خوانده‌ام و توجه کافی به صفحات کربلا نموده‌ام و بر من روشن شده است که اگر هندوستان بخواهد یک کشور پیروز گردد، بایستی از سرمشق امام حسین (ع) پیروی کند.

 

محمدعلی جناح (قائد اعظم پاکستان)

هیچ نمونه‌ای از شجاعت، بهتر از آنکه امام حسین(ع) از لحاظ فداکاری و تهور نشان داد در عالم پیدا نمی‌شود. به عقیده‌ی من تمام مسلمین باید از سرمشق این شهیدی که خود را در سرزمین عراق قربان کرد پیروی نمایند

 

توماس کارلایل (فیلسوف و مورخ انگلیسی)

بهترین درسی که از تراژدی کربلا می‌گیریم، اینست که حسین و یارانش ایمان استوار به خدا داشتند. آنها با عمل خود روشن کردند که تفوق عددی در جایی که حق با باطل روبرو می‌شود اهمیت ندارد و پیروزی حسین با وجود اقلیتی که داشت، باعث شگفتی من است

 

چارلز دیکنز(نویسنده‌ی معروف انگلیسی)

اگر منظور امام حسین(ع) جنگ در راه خواسته‌های دنیایی بود، من نمی‌فهمم چرا خواهران و زنان و اطفالش به همراه او بودند؟ پس عقل چنین حکم می‌نماید که او فقط به خاطر اسلام، فداکاری خویش را انجام داد.