آیا تعالیم مذهبی و دستورهای دینی

مانع شادی و شادمانی انسان نمی‏ شود؟

توصیه های مکرر دین در این موارد که:خواندن دعایی با شور و حال و نمازی با حضور قلب، نجوایی شبانه و زمزمه‏ای عاشقانه، کمک به انسانی افتاده، نوازش یتیمی غمگین، سیر کردن گرسنه‏ای بینوا، زیارت بارگاه انسانی پاک، دیدار وابستگان و گفت‏وگو با دوستی صمیمی که همگی از سفارش‏های دین و تعالیم پرمحتوای آن است، همان سرور و نشاطی را به دنبال دارد که دیدن بهار طرب ‏انگیز و صبح پرلطافت و قطره‏ای شبنم بر رخسار گل سرخ و زمزمه جویبار و وزش نسیم روح فزا. نگاهی گذرا به تعالیم دینی نشان می‏دهد، شادی و سرزندگی از آثار ایمان مذهبی است؛ چرا که مذهب بر زمینه‏های پیدایش شادی سفارش کرده است.

 نداشتن نگرانی و اضطراب و غم و اندوه و رسیدن به اطمینان قلبی اساس هر نوع شادی است و این امر ممکن نیست مگر با ایمان به قدرت مطلقی که سرچشمه همه نیکی‏ها است. به همین دلیل، عمیق‏ترین و عالی‏ترین شادی‏ها و سرورها از آنِ انسان های پاک سیرت و آشنا با خداوند است. بوی خوش عامل مهم شادمانی است و متقابلاً بوی بد عامل ناامیدی و افسردگی.در روایات اسلامی توجه ویژه‏ای به استفاده از بوی خوش شده و خوشبو بودن از ویژگی‏های پیامبر اسلام صلی الله علیه و آله و از سنت‏های آن حضرت شمرده شده است. در روایات آمده که: با رویی گشاده با برادران ملاقات کن.(میزان الحکمة ) هر مسلمانی که مسلمانی را ببیند و او را مسرور کند، خداوند را شاد کرده است.» (میزان الحکمة ، در بهشت خانه‏ای است به نام خانه شادی، تنها کسی که یتیمان و بچه‏ها را خوشحال کند به آن داخل می‏شود. (میزان الحکمة ،)